"Cafe Noir"

Café Noir is een klein, knus café dat bezocht wordt door de meest uiteenlopende figuren. Het is het centrale punt waar ruzies worden uitgevochten, romances worden begonnen en verdriet weggedronken. Het toneelstuk heeft de structuur van een collage. De elf sfeertekeningen zijn te beschouwen als losse eenakters die de ober en de locatie als bindende factor hebben. In die los-vaste structuur zijn we o.a. getuige van: een misverstand rond een contactadvertentie, de frustraties van een danspaar, de truc van een pseudo-zakenman, de kille eenzaamheid in het verzorgingshuis, de depressieve gedachte van een baas over zijn hond en de moeder die over het (liefdes)leven van haar dochters regeert. Idealen, werkelijkheid en dromen lopen hier door elkaar. Dat geldt ook voor de ober. Het liefst was hij artiest geworden. Een niet vervulde wensdroom. In zijn Café Noir worden die dromen toch een beetje werkelijkheid, voelt hij zich soms gelukkig! Elke scène is met de nodige vaart en humor geschreven. De situaties zijn ondanks, of is het dankzij, de overdrijving uiterst herkenbaar. De opzet biedt ruimte voor een grote groep spelers van verschillende leeftijden