Pa en ma De Vries arriveren met hun dochter Cita in een villa te Nice. Voor veertien dagen hùn vakantieparadijs en dàt voor een leuk prijsje. Ze zijn er echter nauwelijks of er verschijnen anderen, die eveneens aanspraak maken op de villa: een agressieve dame met zoon en dochter, een jonge kunstschilder, een jongedame met filmsterallures… èn tante Mien! Al snel wordt duidelijk dat het reisbureau de boel heeft opgelicht. Nou ja, met wat goede wil moet ’t toch mogelijk zijn iedereen een plekje te geven. Maar dan verschijnt ook nog Bruno Lamperti. En Bruno Lamperti is
geen gast, maar iemand die doodleuk bij pa komt informeren wanneer de partij wordt opgeleverd. Wèlke partij? “Kom nou, dat weet pa best: de-vrouwelijke-artiesten-voor-het-Midden-Oosten! Want ja… wàt zou meneer anders willen met die drie ‘ouwetjes’.., die waarschijnlijk aan de straatstenen nog niet kwijt te raken zijn?!” Pa, ten onrechte aangezien voor een vrouwenhandelaar, wijst in edele verontwaardiging Lamperti de deur. Lamperti vertrekt, maar geeft pa de verzekering, dat zijn opdrachtgevers boos zullen zijn. Geld aannemen en dan de goederen niet afleveren..?!
‘Groeten uit Nice’ gunt kortom èlke toneelvereniging en haar publiek in één avond dat vakantiegevoel om nooit te vergeten!

RECENSIE

Recensies (1986)