HERLEZING 1970 - 1974
Nooit te Laat
Blijspel - gespeeld in 1974
Auteur: Summer Arthur Long vertaling Luc Lutz
Regie: Jan Katee
Inzet rechts: Programmaboekje "Nooit te Laat"
Harry Lambert is een directeur van een houtbedrijf in New England en leidt een saai leven met zijn vrouw Edith. Hij vindt dat zijn leven eentonig is geworden sinds zijn recente nederlaag bij de verkiezingen voor burgemeester. Tot overmaat van ramp is de burgemeester die hem versloeg een buurman. Zijn volwassen dochter Kate is weinig tot geen hulp; zij en haar man Charlie wonen bij Harry en Edith, en Charlie leeft een parasitair bestaan door bij het houtbedrijf te werken.
Edith, die last heeft van onverklaarbare vermoeidheid, wordt door haar vriendin Grace ( Jane Wyatt ) overgehaald om naar de dokter te gaan. Edith komt erachter dat ze zwanger is. Haar dochter Kate wenst dat zij ook zwanger was. Kate begint haar man Charlie onder druk te zetten om haar zwanger te maken, maar zonder succes.
Harry wil op zijn leeftijd geen vader meer worden; hij is in de zestig en vreest dat hij in de tachtig zal zijn wanneer het kind afstudeert, wat hem een gevoel van schaamte en onnozelheid zal geven. Hij klaagt ook over Ediths uitgaven, vooral nadat een mislukte grap van Charlie en hemzelf, waarbij ze de burgemeester beledigden, ertoe leidde dat ze een contract voor de levering van hout voor een nieuw stadion misliepen.
Ondanks zijn vele klachten is Harry oprecht verbijsterd wanneer Edith aankondigt dat ze hem verlaat om naar Boston te verhuizen en de baby alleen op te voeden. Harry probeert Edith terug te halen, terwijl Charlie eindelijk zijn zin krijgt door het stadioncontract terug te winnen.
PERSONAGE:
Grace Kimbrough
Harry Lambert
Edith Lambert
Dr. James Kimbrough
Charlie
Kate
Meneer Foley
Burgemeester Crane
Politieagent
SPELER:
Sieny Aarenburg
Gerrit Kwantes
Jeanet Klerk
Aart Sluis
Peter Beekhof
Yvonne Dupker
Jac. v.d. Werff
Frits Geuzenbroek
Dick Jongejans
SOUFFLEUSE:
Wil van der Loo
DECORS:
Joop van der Werff
Cees Baas
Dolf van der Kluft
Jan Dirksen
Gerrit Jan Molenaar
RECENSIE
Recensie D. Stadt (1972)
FOTOALBUM